රපුන්සල්ගේ කටුස්සිව ඉඹගන්න!

ගේට්ටු සේරම වහන්න, ඉබි යතුරු දාන්න
අත්තටු තියෙන්නේ ඉගිල්ලෙන්න
තාප්ප හදන්නේ තරණය කරන්න
බැල්කනි කෙලවරක එල්ලෙන්න
රපුන්සල් ඉපදුනේ කොණ්ඩෙ පහලට දාන්න
හාදු දියරක් පොවන මොහොතට
හුස්ම තදකරගෙන ඉන්න
මෙරු කැමති පහන් දැල්ලට බිලිවෙන්න
අන්තිම තත්පරෙත් දැල්වෙන්න
ආලෝකමත් මරණයක් පතන්න
මෙරුවෙක් වගේ වෙන්න
ඇඹලයො කැමති සීනි කන්දක කිමිදෙන්න
පැණි දියර පුරෝගෙන, ‘පටස්’ ගා පෙණහළු පුපුරවාගන්න
ඒ තරම් ‘රහ’ මරණයක් තව තියෙනවද?
පුළුවන්නම් ඇඹලයෙක් වෙන්න
අඩුම තරමෙ රෝමියෝ වෙන්න
හයවෙනි තට්ටුවේ, වම් කෙළවරේ ගෙදර
ලයිට් නිමුවාම ‘ආදර පියාපත්’වලට පණදෙන්න
බෝගන්විලා වවපු බැල්කනියෙ එල්ලිලා
රපුන්සල්ගේ කටුස්සිව ඉඹගන්න!
බස්සි (Yash)
https://bassigenawathana.blogspot.com
අවර්ණ…

මරණය
නුඹ ඉක්මණින් පැමිණෙන්නේ නම්
මා කැමැත්තෙමි
මරණයේ මිහිරි ගීතය
සවන් අද්දර කොඳුරනවා
නම් කැමැත්තෙමි
නුඹ පැමිණි කල
දෙවරක් නොසිතාම
පිළිගන්නෙමි
නුඹ තුළට කිඳා බැස
දියව යන්නෙමි…
අඳුරු සෙවණැලි අතර සැඟවී
සිනා සෙන්නට වුවමනා කිම
අවැසි විට නුඹ ළග නොමැති කල
මරණයෙන් වුව පලක් වෙද…
මරණයක් මිහිරි වන්නට
වයසක් වුවමනා වෙද
නුඹෙන් මම ඇසුවොත්
පිළිතුරක් ලැබේවිද
වෙතත් ඒ කොහොම
අද රෑම නින්ද අතරතුරම
නුඹට එන්නට හැකිද
මිහිරි සිහින අතරම
හුස්ම පොද සඟවන්න
හැකිය මට එතකොට…
අවන්හල – මහේෂ් රත්නායක
අවාරයේ පිපි මල් කැකුළේ….

තටුකැඩී රිදුම්දෙන ගත පොළව මත හොවා
කඳුළු රැඳි නෙතු එක්ක ගුලිගැසී වැතිරිලා
ඉඳිද්දී මගෙ ලඟට හිමින් පා තිය තියා
සුරඟනක් මෙහි ඇවිත් සිනාමල් වපුරලා
තරු අතර සැඟවිච්ච සඳ එළිය අහුලලා
හද මඩල මුවාකල කලු වලා අතර’ලා
අමතකව ගිය සුවය දිවි මගට කැදවලා
සමනලිය මගෙ දිවිය නිම්නයක පාකලා
තුරුළුවී සෙනෙහසින් පපුව මත හිස තියා
විසල්වුන නෙතින් මගෙ නෙතු දෙසම බල බලා
ඉවරයක් නැති කතා කියනවිට මට මෙදා
කන්න හිතෙනව උඹව මිරිකගන හිතපුරා
ගොළුවිච්ච මුවින් මම හිඳිනවිට නෙතුඅයා
කතානොකලට බණින රතු ගැහුණ මුවපුරා
දෙතොල ගෙනියන්න මගෙ හිතන මට ඔරවලා
කොනිත්තන නුඹ සුරත මගෙ ලොවම සරසලා
සිනිඳු සුදු පෙම රැගෙන හෙටත් නුඹ එනතුරා
පුරන පෙරුමන් රැඳුන නොසන්සුන් හදවටා
වෙලී දෙවඟන විලස රඟන නුඹ මැවු රටා
මගෙ දිවිය රැඳුන ඉම තව තවත් දුරකලා
කටුසු හදවත
https://katusuhadawatha.blogspot.com
අහංකාර සුකුමාලිය

වීදුරු කාමර අත්පත් කරගෙන
උජාරුවට වැජඹුණ
දූවිල්ල දුම්වැටිය තේ කොප්පය
පාවහන් පවා පිළිකුල් කල ඇය
සීරුවෙන් නැග මේසය
අරක් ගෙන පෙන්නා තේජස
ජනේලයේ එළියෙන් බබලමින
පෙන්නා හැඩ වැඩ
රුව නුඹේ වැඩිවුණා කලින් කල
හඬ මිහිර තුරුල් වුණේ රහසින
ඈත් වෙන්න බැරි ලෙසේ
එක් වුණා සෙනෙහසින
බැරිබර එල්ලා ගෙන දෙඋරේ
කැන්දාගියේ දඟකාර සුකුමාලිය
නැලවුනත් දෙඋකුලෙ
විඩාපත්ව මැලවින නිදිකුම්බාවිය
සවි බල ගත සිතින් අද
කෝකිලාවිය විහිදුවා රැස්
නිරතුරුව ඔපවත්ව රූ රැසින්
සියුමැලිය සැරිසරයි
සලා ඉඟසුඟ සැහැල්ලුවෙන්
තැන නොතැන නිසිලෙසේ
වෙලීලා පෙමින් කොමලිය
දැවටිලා සුරතේ
එදා අහංකාර නුඹ
අද තැන තැන පැටලිලා
දැලේ…
කවුද ඇය?
ගල්මල් – Coral


